Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ խ(ը)ճ•պ(ը)•տանք

Թբիլիսի՝ խղճմտանք, խիղճ ◆ Բաս քու խղճմտանքը վունչինչ չէ ասում քի՜զ, խոմ գի՛ս վուր պարտ իս։ (Տևկանց)

Խճպտանքը զարթնել, Խղճի խայթ զգալ, գիտակցել արած վատը և զղջալ ◆ Արթար ժաժ էկեք, թե չէ միռնելու օրը ձիր խղճպտանքը կու զարթնի ու իժում էլ չիք կանա օտկի ձիզ։ (Գարեգին Սևունց)
Խճպտանքը թաղիլ, Գութ չունենալ, անգութ լինել ◆ Խճպտանքը խուրը թաղիլ իս ու հոքեմետ ձեռքը վիր իս կալնում։ (Գարեգին Սևունց)
Խճպտանքը քար շինիլ, Անգութ լինել, խիղճ չունենալ, քասիրտ լինել ◆ Խճպտանքը վուր քար իս շինի՝ մե օր կու զարթնի։ (Գարեգին Սևունց)
Խճպտանքը մոդ ղուրթ ըլիլ, Խիղճը մաքուր՝ հանգիստ լինել ◆ Խճպտանքիս մոդ ղուրթ ըլիմ, թե չէ նրա մոդ ինչ գուզե ղուրթ ըլիմ, սուտ իմ ու սուտ։ (Գարեգին Սևունց)

Աղբյուրներ

Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։