հավաքկանչ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

  • ՄՀԱ՝ [hɑvɑkʰˈkɑnt͡ʃʰ]

վանկեր՝ հա•վաք•կանչ 

Գոյական

  1. (նորբ․) հավաք՝ կտրուկ կանչ ◆ Ձին սմբակներով հավաքկանչ թմբկահարեց, վրնջաց գյուղում։ Մուշեղ Գալշոյան

Աղբյուրներ[խմբագրել]