մանել-գզել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ մա•նել-գ(ը)•զել 

  1. Նոր Ջուղա՝ բանի տեղ չդնել, կարևորություն չտալ ◆ Ով է նրան մանում-գզում, նա ինչ մարդ է որ։ (Վաղարշակ Տեր-Սուքիասյան)
  2. Սեբաստիա, Կարին՝ մանելու և գզելու գործով զբաղվել

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։