ուղուփ
Հայերեն բարբառային բառ
վանկեր՝ ու•ղուփ
- Ախալցխա՝ շնորհք, ունակություն, հմտություն ◆ Էն ղդար ուղուփ ունեմ, որկարըմ եմ էն սաղ թաբախեն կարդալ։ Հովհաննես Թումանյան ◆ Առաչ հասկանում, թե էտ խաղումը լոտոբազին... շառլատան էին ասում, չունքի չէին հասկանում, թե էտ խաղումը ինչ խիլք ու ուղուփ է թախկացած (Խաթաբալա)
- շնորհք, քաղաքավարություն, կարք ու կանոնի իմացություն ◆ Է, ա ջհելնի, ա քռանգաջնի, խի, բա դուք ուղուփ չունիք, դուս թափեցեք. ձին քաշեցեք, ալափ տվեք, աստծո ղոնաղներին պատիվ տվեք։ (Պերճ Պռոշյան)
- Թբիլիսի, Կարին, Ախալցխա՝ ուշադրություն, ուշադիր լինելը
- Թբիլիսի՝ գլուխ ◆ Ջուրա ջուրա փքրիր անց էին կեում ուղուփիս մեջ (Խաթաբալա) ◆ Էլի լավ ուղուփ, վուր եսղդամ կարում է ինձ դիմանալ (Խաթաբալա)
Արտահայտություններ
[խմբագրել]Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։