Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ չ(ը)•խոս•քան

Պոլիս, Պարտիզակ՝ ըստ հին սովորության՝ ամուսնու ծնողների և ավագ ազգականների հետ չխոսող (հարս), հարսնություն անող կամ առհասարակ մեծերի ներկայությամբ կամ նրանց հետ չխոսող կին կամ աղջիկ ◆ Սանամերը մեծ կնիկ էր, քավորմորիցը փախչում չէր, համա չխոսքան էր, էկավ ձեռը պաչեց։ (Պերճ Պռոշյան) ◆ Մեր հարգևոր չխոսքան հարսն ու աղջկեքը, թե ուրիշ վախտ տեսնեին հարսնախպորը, շվաքիցը էլ կկորչեին։ (Պերճ Պռոշյան)
Արարատյան՝ սակավախոս, քչախոս ◆ Չխոսքան տղա ա։ Սահակ Ամատունի

ծակ քթալով չխոսքան - իբրև թե չի խոսում, բայց նրա բարձր հնչումից ամեն բան կարելի է հասկանալ ◆ Հիմի մի հարսը չես գտնիլ, որ չխոսքանություն գիտենա, էլածներն էլ՝ ծակ քթալով։ (Պերճ Պռոշյան)

Աղբյուրներ

Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։