ջուղապ
Հայերեն բարբառային բառ
- ՄՀԱ՝ [d͡ʒuˈʁɑp]
վանկեր՝ ջու•ղապ
- Մուշ, Մոկս՝ պատասխան ◆ Ես էլ հարսեն կոշտը քյինալիս ըմ ջուղաբը քթալ։ Հժհք ◆ Մուքին շշկըլվում ա, գյուդում չի թա ջողոբը հունց տա։ ՆԼՂԺբ ◆ Ինչքան օր ինք կվերու իմ հետ կխոսա, ես ջուհաբ չըմ իտա։ Հժհք
- լուր, տեղեկություն ◆ Քեռի Թորոսին ջուղաբ ա ճամփում։ Ահ ◆ Աստոծ սիրես, էրված սրտիս Ջուղաբ բերես էկող տարին։ Հովհաննես Հովհաննիսյան ◆ Ջուապ գնաց Բոտան ու Շերվան,, թե՝ գիտի ինչ կէնինք օր Փըշկո-Նըռնոն հ'ելե ծառի գլոխ դուրբի կիշկա, քենի հ'աչք կը կտրա՝ պտի ավիրա, դը փակեք օր պրծնիք։ Հժհք ◆ Ջուհաբ տարան խոր, ասեցին թե քու ախչիկ խելացցուցեր է։ Հժհք ◆ Սորա ես քեզի ջույաբ կճամփիմ հ'ելիր արի, ինչ օր, օր ես ուզեցի։ Հժհք
Արտահայտություններ
[խմբագրել]- ջուղաբ անել
- լուր ուղարկել, լուր տալ, իմաց անել
- դուրս անել ◆ Պտի էդ տղին ջուղաբ անեն, որ նրա էրեսը էլ չը տենամ։ (Տիգրան Նավասարդյան) ◆ Տղին ջուղաբ աներ՝ պտի սաղ տարվա հախը տար, դուս չաներ՝ չէր ըլի, կնկա ձեռիցը պտի պրծներ։ Հժհք
- ջուղաբ տալ,
- ջուղապ տալ,
- ջողոբ տալ, պատասխանել, պատասխան տալ ◆ Մի կժի մեջ երկու ջուր գիտե՞ս. դե շուտ ջուղաբ տուր (հանելուկ-ձու)։ (Հայ ժողովդրական հանելուկներ) ◆ Ես մեհենգյ թաքավըերեն հինչ ջո՞ղոբպիտի տամ։ Հժհք ◆ Հանդե հ'ուշապ ուր հ'օդից կը զրուցե, ուլինկ ջուհապ կիտա։ Հժհք
- ջուղաբ տանել,
- ջուհաբ տանել, լուր տանել, տեղեկացնել, լուր տալ, հայտնել ◆ Ջուհաբ կըտանին նիգարի պապուն, թը հողեղեն տարավ զհրեղեն։ Ահ
- ջուղաբը տալ
- գոհացնել
- հախից գալ ◆ ՀԱրցնում ա. - Որդի, հմի որ էթում ես՝ լավ, ճամփի ասպար-մասպար ո՞ւնես, բալի ջինջանավար ա ռաստ գալի, կա՞րաս ջուղաբը տա։ Հժհք
- ջուղաբը տանք, Ուրմիա՝ խոսենք, լուր տանք, տեղեկություն տանք ◆ Ջուղաբը տանք Շահրամանեն։ (Քյոռ Օղլի)
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։