սանատ
Հայերեն բարբառային բառ
- ՄՀԱ՝ [sɑˈnɑt]
վանկեր՝ սա•նատ
- Մոկս, Վան՝ մուրհակ, պարտքի թուղթ, պարտավորագիր ◆ Հետո կգամ գիլբանդի մոտ, պտի որ նա փող ունենա, նրանից, կուզեմ, ձեր անումովը սանադ կշինենք, ինքս էլ վեքիլ կըլնիմ ձեր տեղակ։ (Պերճ Պռոշյան) ◆ Չո՞ւնի, թող սանաթ տա։ (Հրաչյա Աճառյան)
Արտահայտություններ
[խմբագրել]Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։