Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ սա•րե•սար

Արարատյան, Կարին, Ղարաբաղ, Հավարիկ, Ակն, Վան՝ սարից սար, մի սարից մյուսը ◆ Ման եմ եկել Սարեսար, կաթն եմ արել քեզ համար։ Հովհաննես Թումանյան ◆ Սարե սար, ձորե ձոր, չոլե չոլ անցավ, տեղ չմնաց օր ոտքի տակ չըտար։ ՀԺհք
◆ Գլխե գլուխ, ծայրեծայր։ ◆ Սարգիս աղան ․․․ շատ ցավում էր, որ ․․․ չեր կարողանում ողջ շափաթը սարեսար ծոմ պահել։ (Պերճ Պռոշյան) ◆ Էրկու օր սարասար քուչեքն ընգած՝ թակ ու մհակավմին մինու ճարթըմ ըն փշըրմ։ (Տմբլաչի Խաչան)
Ղարաբաղ՝ ◆ Շատ թափառելով, շատ տեղերով շրջելով։ ◆ Էս փարին սըրըսար, չըլըչոլ կյալիս, հըսնում ա իրա հոր չոբանին։ ՀԺհք

սարեասր ընկնել, Ղրբ թափառական դառնալ, թափառել, տանից տեղից հեռանալով անբնակ՝ ամայի վայրերում թափառելա

Աղբյուրներ

Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։