Հայերեն բարբառային բառ

սեհր 1

վանկեր՝ սե•հ(ը)ր

վանկեր՝ սե•հ(ը)ր

Մոկս՝ կախարդանք, կախարդություն ◆ Այապե, ըպա ընու սեհր չբա՞թըլի։ Սասնա ծռեր ◆ Օձ-Մանուկ ասավ. - Վայ քու սորվըցնողի, վիզ կոտռի, սեյրս (կախարդություն) պաթալ արիր։ Հժհք ◆ Ինչ օր էնե, քեզի կը վախեցնե գու՝ չմտնիս, օր մտար եսեհիրը քեզի բռնե գու, դուռ էլ սարայեն դուս չես կրնա ելլե։ Հժհք ◆ Բոզ ձիու սեյրը բողմիշ էլավ։ Հժհք ◆ Դև որ լըսեց պստիկ Միրզան է, լեղին փրթավ, սեյիրով փոխվավ կարմիր դար (բլուր), գլխին պալան-պալան մուխ կը պարցրներ։ (Գարեգին Սրվանձտյան)

սեր անել,
սեհր անել,
սհեր անել,
1. կախարդել
2. կախարդություն անել ◆ Սեհրբազ էր, սեհր արեր է։ Հժհք ◆ -Որդը մի թագավուրուն Աղջիկ ըմ կա, սըհեր կէնի։ Սասնա ծռեր ◆ Էդ տղեն սեր արաց, որ սեր արաց, էլան մե ղուշ, ջխտով թռան։ Հժհք

Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։