Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ սե•յիզ

Արարատյան, Ղարաբաղ, Հավարիկ՝ երկարամազ արու այծ, նոխազ ◆ Էն օրն էլ ղասաղ Գալոն մի սեյիզ իծի ականջիցը քարշ տալով, մըկըկացնելով տանում էր։ (Պերճ Պռոշյան) ◆ Ոտը խաղաղված տեսնելով՝ իծանը, սեիզները դուս արե։ (Խաչատուր Աբովյան) ◆ Հովիվը որձերի, սեիզների ու շիշակների ոտքերը կապել կունդուկծիկ արել վեր է գցել։ (Էմինյան ազգագրական ժողովածու) ◆ Էդոր իծի միրուքը պիտի խուզիես, իծի միրուքը, որ մեմ էլ սեիսի պես սաղ գեղի առաջ չընկնի, գեղացոց իրեն ետևն ման չածե։ (այգեգործ․) (Հակոբ Մանանդյան)
◆ Քյացի կամաց էտ սեյիզին քթա, տարա վիրի ծըերըմը մորթեցի, մաշկեցի մորթըին լավ հաքա ու ճամփա եմ պահըմ մըչևը լիսանալը։ Հժհք

Աղբյուրներ

Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։