սոլուխ

Հայերեն բարբառային բառ

• ՄՀԱ՝ [sɔˈluχ]

վանկեր՝ սո•լուխ 

1. Սալմաստ, Եվդոկիա, Կարին՝ շունչ
2. արտաշնչված օդը, բերանի գոլորշին ◆ Էտոր սոլուղը կրակի պես ծառերը էրում էր։ Հժհք

Արտահայտություններ

1. սուլուղ անել, Կարին՝
   1. շունչ քաշել, շնչել
   2. հանգստանալ, շունչը տեղը բերել ◆ Էստեղ ... նոր ըխթիարները քիչ սոլուղ առան,, պառակ քիչ քնելու։ Հժհք ◆ Նստավ սոլուխն առեց տերտերը, նոր էլավ ժամը։ Ահ
2. սոլուղ քաշել, Կարին՝
   1. շունչ քաշել, շնչել
   2. հանգստանալ
3. սոլուղը ելնել, Կարին՝ ազատ շնչել, ազատ շունչ քաշել ◆ Ասլանի սոլուղն ելավ՝ դևը մնաց մեշի ետևը։ Հժհք
4. սոլուղը իրան դուռն առնել, Կարին՝ լեղապատառ մինչև իրենց տուն վազել, շունչը իրենց դռանը առնել ◆ Լծից օրա չի արցըկըմ տերտերին, տերտերը սոլուղը մեջ գլուխ իրան դուռն է առնըմ։ Ահ
5. սոլուղը կտրել, Կարին՝
   1. շունչը կտրվել, դժվարությամբ շնչել
   2. մեռնել
   3. համբերությունը հատնել

Աղբյուրներ

• Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։