վերջնուվերջը

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

  • ՄՀԱ՝ [vɛɾd͡ʒnuˈvɛɾd͡ʒə]

վանկեր՝ վերջ•նու•վեր•ջը 

  1. Պոլիս, Սեբաստիա, Խարբերդ, Երզնկա, Ակն, Արաբկիր՝ վերջապես, ի վերջո ◆ Մոզին նախազգալով վտանգը, իր բոլոր ուժովը կմաքառեր, կընդդիմանար, բայց Կակքո վերջվուվերջը կրցավ տապալել։ (Հակոբ Մնձուրի)

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։