փքռել
Հայերեն բարբառային բառ
վանկեր՝ փ(ը)ք•ռել
- Համշեն, Նոր Ջուղա, Քեսաբ, Նոր Նախիջևան, Դերսիմ, Խարբերդ՝ ուռչել ◆ Ընքան ջուր խմից օր փքռիցավ։ (Ձեռագիր) ◆ Եզը այնքան է կերել, որ փքռել է։ (Վաղարշակ Տեր-Սուքիասյան)
- Սվեդիա՝ մեջը օդ լցվելով՝ ուռչել
- Դերսիմ՝ հպարտանալ, գոռոզանալ, փքվել ◆ Փքռե՜ր է, փքռե՜ռ, թևերուն տակ ձմերուկ չի պարտըկեր։ (Ձեռագիր)
- Համշեն՝ մեկից՝ մի բանից վիրավորված լինելով՝ իրեն սառը պահել, բարկությունը երևցնել ◆ Ալի փքռած իս՝ վեվ ի՞նչ աստավ քեզի։ (Ձեռագիր)