Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ ան•կեր•պար•ան
կերպարանք ձև չունեցող։ ◆ Իրականությունը ցրել էր նրա մշուշապատ ու անկերպարան (Բոգդան Վերդյան)
անդեմ, դիմազուրկ, ինքնուրույնությունից զուրկ
խառն անկանոն բնույթի բյուրեղացում ունեցող կամ առհասարակ բյուրեղացում չունեցող։
(հնգ․) անմարմին, անմարմնավոր, անմարմնեղեն, անմարմնական, անմարմնային, անիրան, անկերպ, կերպարանազուրկ, տխեղծ, (հնց․)
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
