Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ ան•հի•շա•տակ
հիշատակ չունեցող, հիշատակ չթողած, որից ոչ մի հիշատակ չի մնացել ◆ Անհիշատակ
որի հիշողությունը չի մնացել, շատ հին, վաղեմի, վաղնջական ◆ Աշխատասեր քո ազգիդ ընտիր բներ թող, մեռնելդ ետ անհիշատակ (Ջիվանի)
չհիշատակվող, որի մասին չի հիշատակվում, մոռացված ◆ Անհիշատակ
(փխբ․) ◆ Անգիր և անհայտ, և անհիշատակ (Ավետիք Իսահակյան)
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
