արանք

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ ա•րանք 

Արարատյան, Ղարաբաղ, Շամախի, Ուրմիա՝

  1. արանք
  2. ժամանակամիջոց ◆ Քյիչ արանք քաշեց, ուշքի եկան: Ժվ
  3. երկընտրանք

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. արանքը ճղել
    1. փախչել, ծլկել ◆ Սոսը արանքները ճղելով անց կացավ: (Պերճ Պռոշյան)
    2. խիստ զբաղված լինելով կամ խառը իրադրության մեջ ժամանակ (միջոց) գտնել մի այլ բան անելու համար
  2. արանքից հանել
    1. մեջտեղից հանել (որևէ բան)
    2. նկատի չունենալ, հաշվի չառնել
    3. մեջտեղից վերացնել՝ սպանել
  3. արանքով սև կատու անց կենալ - մտերիմների մեջ տարաձայնություն՝ խռովություն ընկնել
  4. մատների արանքով նայել - թեթևակի՝ ոչ լուրջ մոտեցում չունենալ, անուշադրության մատնել ◆ Նա ամեն բանի մատների արանքով էր նայում:

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։