բառաչել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ բա•ռա•չել 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. ձայն, բառաչ արձակել, մայել (ոչխարի, կովի) ◆ Հեռվից լսելի էր լինում ոչխարների բառաչելու ձայնը։ (Րաֆֆի) ◆ Հորթերը բակերում բառաչում էին, բառաչում էին և կովերը։ (Ակսել Բակունց)
  2. (փխբ․) սաստիկ ցավից, զայրույթից ուժգնորեն աղաղակել, գոռալ, վայնասուն բարձրացնել, վայ կանչել ◆ Բառաչում են մեծ ու պուճուր, իրար գրկած գետը լցվում է։ Հովհաննես Թումանյան
  3. (հզվդ․) ուժեղ պահանջ զգալ ◆ Չորս օր բոստանս ջրի համար բառաչում է։ (Ակսել Բակունց)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. մայել, մկկալ, մկմկալ, բնչել, բրբչել, բբչալ, բջալ, պոռչալ, պոռչել, բղալ, բղել, բռալ, բռբռալ, պոլտալ (կովը հորթին կամ հորթը կովին փնտրելիս), պեքրտվել (ոչխարի, կովի ձայն հանել)
  2. տե՛ս գոռալ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]