բարբարոս

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ բար•բա•րոս 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Փոխառություն՝ հունարեն βάρβαρος:

Գոյական

  1. (պատմ․) այլազգի, օտարազգի, անուն, որ տալիս էին հին հույներն ու հռոմեացիները իրենց լեզուն չհասկացող և անհասկանալի լեզվով խոսող բոլոր օտարներին, որոնց խորթ էր «իսկական» հելենիստական մշակույթը:
  2. անուն, որով հնագույն հայ հեղինակները երբեմն կոչում են ոչ հայերին, օտարազգի
  3. քաղաքակրթության ստորին աստիճանի վրա գտնվող մարդ (փխբ․)
  4. կիսավայրենի, խուժադուժ ◆ Երևում էին այն փոքրիկ ամրոցների հետքերը, որ կառուցել էին Դավիթ-Բեկի մարդիկ Սյունիք խուժած բարբարոս ասպատականի դեմ առաջին ճակատամարտն սկսելու համար։ Սերո Խանզադյան
  5. արյունաբբու, վայրագ
  6. կոպիտ, անտաշ, գռեհիկ, անկիրթ ◆ (Նա) Գիտեր, որ յուր երկիրը շրջապատված է անկիրթ և բարբարոս դրացիներով։ (Մուրացան)
  7. բարբարոսների, բարբարոսական ◆ Նորից դարձավ Նաիրին բարբարոս սրերի հեսան։ Եղիշե Չարենց
  8. կոպիտ, չհղկված ◆ Մեր լեզուն ճկուն է ու բարբարոս — առնական է, կոպիտ, բայց միևնույն պահին պայծառ է նա, որպես մշտաբորբոք փարոս։ Եղիշե Չարենց

Հոմանիշներ[խմբագրել]

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. ֆաշիստական բարբարոսներ

Աղբյուրներ[խմբագրել]