բարձրամտություն

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

  • ՄՀԱ՝ [bɑɾd͡zɾɑmtutʰˈjun]

Դասական ուղղագրութեամբ՝ բարձրամտութիւն

վանկեր՝ բարձ•րա•մ(ը)•տութ•յուն 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. բարձրամիտ լինելը, բարձրամիտի հատկություն
  2. (բրգ․) բացասական բարոյական հատկություն, որը բնութագրում է անհանգալից-արհամարհական, գոռոզ վերաբերմունքը այլ մարդկանց (առանձին անհատների, որոշակի սոցիալական շերտերի կամ առհասարակ մարդկանց) հանդեպ՝ կապված իր սեփական արժանիքների և ինքնասիրության չափազանցման հետ

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. տե՛ս մեծամտություն

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Խմբագրությամբ Ի․ Ս․ Կոնի, Բարոյագիտական բառարան, Երևան, ««Հայաստան» հրատարակչություն», 1985 — 200 էջ։