բորբոք

Հայերեն

• ՄՀԱ՝ [bɔɾˈbɔkʰ]

վանկեր՝ բոր•բոք 

Ստուգաբանություն

(ած․) (մկբ․)

1. բոցավառ, հրավառ, բորբոքուն ◆ Կրակը բորբոք պահել:
2. (փխբ․) կենդանի, անմեռ, վառ ◆ Դուք պիտի արդ բորբոք պահեք քերթությունը զվարթուն: Եղիշե Չարենց
3. (փխբ․) բարկացած, զայրացած ◆ Ազնանց Մհեր... բորբ ու բորբոք դարձավ ասավ: (Ավետիք Իսահակյան)

(գոյ․)

1. բարկություն, զայրույթ ◆ Աղաչում եմ, խույս տուր առ ժամանակ նրա ներկայությունից, մինչև որ նրա դժգոհության բորբոքն անցնի: Թարգմանություն
2. բոցավառվող կրակի ջերմություն
3. (փխբ․) հոգեկան սաստիկ կիրք, հուզմունք ◆ Սրտի բորբոքն անցավ: ◆ Ուզում ես ասել... որ սիրահարների մեջ տիրում է երկու անմեղ տատրակների սուրբ սերը, կարծես թե նրանց անբիծ սիրտը պատվար է կանգնում զսպելու երիտասարդական վառ բորբոքը: (Պերճ Պռոշյան)

Արտահայտություններ

Բաղադրյալ բառեր

Աղբյուրներ

• Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
• Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
• Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
• Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
• Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։