Դասական ուղղագրութեամբ՝ դիւահար
վանկեր ՝ դի•վա•հար
դևից զարկված, ընկնավոր
(ժղ․) ◆ Մարդիկ սլկվում էին, սայթաքում, ընկնում, երբեմն երկնչելով որպես դիվահարներ (Շիրվանզադե) (փխբ․) ◆ Սարսափն եր սահում մեր մռայլ դեմքից ու տենչում էր մեր սիրտը դիվահար Եղիշե Չարենց (փխբ․)
ընկնավոր, ցավագար, այսահար, այսաբեկ, դիվաբախ, այսոտ, վերնոտ, այսակիր, այսամուտ, (հնց․)
տե՛ս խելագար
տե՛ս սարսափահար
տե՛ս կատաղի
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
