Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ եր•կա•թա•կուռ
երկաթից կռած, կոփած, կերտած, երկաթյա ◆ Տասնհինգ րոպեից հետո պալատի երկաթակուռ (Գարեգին Սևունց)
երկաթի նման կուռ, պինդ, ամուր, ամրապինդ ◆ Ահա երկաթակուռ (Ակսել Բակունց)
հզոր, անպարտելի ◆ Երկաթակուռ ◆ Պայքարի է ելնում ամենուրեք անահ նրա բանակն ահա երկաթակուռ Եղիշե Չարենց
ամուր, ամրակուռ ◆ Երկաթակուռ
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
