Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ երկ•նա•մուխ
երկնքի մեջ մխրճված, մխված, երկնահաս, երկնահուպ ◆ Սասունա սար՝ վեստ ու վիթխար հանց երկնամուխ ցլի գլուխ։ (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Երկնամուխ լեռն արևում մեջ կը շողա զերթ շափյուղա։ (Դանիել Վարուժան) ◆ Ով դուք սրբազան մասիս Արագած էդ ձեր երկնամուխ գոհար թագերով… փայլատակում եք լույս-պսակներով։ Հովհաննես Թումանյան
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
