սատիկ զայրացած, բարկացած ◆Էսպես ասաց ու զայրագին հրամայեց զորքերը գան։ Հովհաննես Թումանյան◆(Նժույգը) դեռ շարունակում էր զայրագին վրնջալ՝ դոփելով գոմի սալ քարերը։ (Ակսել Բակունց)◆Զայրագին նողկանքով դեմքը շրջեց Մանեից։ (Նար-Դոս)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
