զայրույթով լցված, զայրալից ◆Նայեց նրա զայրացկոտ աչքերին։ (Նար-Դոս)◆Մերթ զայրացկոտ (հայոց վիշտը) ծառս է լինում մինչև երկինք կապուտակ։ Հովհաննես Թումանյան◆Կը խոսի ինծի և իր բառերը և՛ մթին են, և՛ զայրացկոտ, և՛ ամեհի։ Սիամանթո
ալեկոծ, մոլեգնած (փխբ․)◆Նրա աչքերի մեջ մրրկում էր զայրացկոտ դեղին ծովը։ (Ավետիք Իսահակյան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
