զարմանք

Վիքիբառարան-ից

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

Վանկեր՝ զար•մանք 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. զարմանալըառ ◆ Ձենով Օհանին զարմանքը տարավ։ (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Սակայն նրա զարմանքը մեծ եղավ, երբ շրջկոմի քարտուղարը համաձայնեց։ (Սերո Խանզադյան)
  2. անսպասելի՝ արտակարգ՝ արտասովոր բանի տպավորությունից աջացած հոգևիճակ ◆ Մեծ եղավ նրա թե զարմանքը և թե վրդովմունքը, երբ հեռվից տեսավ ծերունի Արբակին։ (Րաֆֆի) ◆ Աչքերիս մեջ կարդալով իմ զարմանքը, Վարոս ամին հուզված ասաց ։ (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Զարմանք է պատում խեղճ ծառաներին։ (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Զարմանք բան էր գրած համախոսականում։ (Ակսել Բակունց)
  3. զարմանալի բան ◆ Ով զարմանք, արդեն սիրալի սրտով մի գիշերվա մեջ կարոտել էր նա։ (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Ձյուն ու ծաղի՞կ, այ քեզ զարմանք: Ձյուն ու ծաղիկ ունեն մի կյանք։ (Հովհաննես Թումանյան)
  4. սքանչելք, հրաշք ◆ Եվ այդ դատարկության վրա որպես նաիրյան հնամենի զարմանք, եղել է կամուրջը։ (Եղիշե Չարենց)

Ածական

  1. (ժղ․) զարմանալի ◆ Զարմանք բան է, հենց գիտենաս, աղեքը տան չեն նստում: (Ռաֆայել Պատկանյան) ◆ Բայց այդ չշարժեց հայի զարմանքը։ (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Այսպես նա հասավ մինչև ապարանք, Արքայի վրա ազդեց մեծ զարմանք։ (Ղազարոս Աղայան) ◆ Տեսնենք, թե ում մերը տղա կբերի ի զարմանք Ասլանի ասաց… Հասրաթյանը (Սերո Խանզադյան)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. տե՛ս զարմանալ
  2. ափշել

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. զարմանք կտրել
    1. զարմանքից ափշել, խիստ զարմանալ
    2. տե՛ս հիացնել
  2. զարմանք բան

Աղբյուրներ[խմբագրել]