զուգակից

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ զու•գա•կից 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Ածական

  1. զույգ` նման` հավասար հանդիսացող, հավասարակից ◆ Նրան զուգակից (սլանում էր) Պետրովը յուր նժույգ ձիով: (Նար-Դոս) ◆ Աղքատությունը ◆ զուգակից է տգեղությանը: (Նար-Դոս) ◆ Նա երկնքում բնակվող հրեշտակ չէ, որի զուգակիցը չկա իրականության մեջ: (Լեո) ◆ Քույրս… իզուր կփնտրեր կատարելիության իր զուգակիցը: Շեքսպիր ◆ Երկուսը մի հոգի, մի միտք դառած անբաժանելի զուգակիցներ են հանդիսանում մտավոր գործունեության մեջ: (Լեո)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. կողակից

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]