զուգակից

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ զու•գա•կից 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Ածական

  1. զույգ` նման` հավասար հանդիսացող, հավասարակից ◆ Նրան զուգակից (սլանում էր) Պետրովը յուր նժույգ ձիով։ (Նար-Դոս) ◆ Աղքատությունը ◆ զուգակից է տգեղությանը։ (Նար-Դոս) ◆ Նա երկնքում բնակվող հրեշտակ չէ, որի զուգակիցը չկա իրականության մեջ։ (Լեո) ◆ Քույրս… իզուր կփնտրեր կատարելիության իր զուգակիցը։ Շեքսպիր ◆ Երկուսը մի հոգի, մի միտք դառած անբաժանելի զուգակիցներ են հանդիսանում մտավոր գործունեության մեջ։ (Լեո)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. կողակից

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]