թագավորական իշխանությունը վարել, իբրև թագավոր երկիրը կառավարել, իբրև թագավոր իշխել ◆Ահա մեր թագը ա՛ռ, նստիր մեր հոր գահին ու թագավորի՛ր։ Հովհաննես Թումանյան◆Դա Աշոտ Բռնավորն էր, որի սրտում դեռ չէր մարել միահեծան տեր լինելու տենչը, բոլոր Հայաստանին թագավորելու փափագը։ (Մուրացան)
(փխբ․) իշխել, տիրապետող լինել, տիրել, շրջապատը ենթարկել իր ազդեցությանը ◆Թիֆլիսի մտավորականների շրջաններում թագավորում էր Թումանյանը։
(փխբ․) իրենով լցնել, տիրապետող լինել, առատորեն գոյություն ունենալ՝ լինել ◆Ամենուրեք թագավորում է գթությունը, ամենուրեք տիրում էր ողորմածությունը։ (Րաֆֆի)◆Շրջակա ձորերի ու անդունդների վրա թագավորում էր ահարկու լռությունը։ (Մուրացան)◆Թագուշի շրթունքների վրա մի ժպիտ էր թագավորում։ Անահիտ Սեկոյան
(փխբ․) իր նմաններից որոշ հատկանիշներով գերազանցել, գերիշխել ◆Նրանք հովանավորված էին մշտականաչ ծառերով ու ծաղիկներով, ուր վարդենին թագավորում էր բոլորի վրա։ (Րաֆֆի)
(փխբ․) մի վայրում մեն-մենակ ապրել, տեր ու տնօրեն լինել
(փխբ․) գործածությամբ ու կատարած դերով տիրական նշանակություն ունենալ ◆Թող ամբողջ աշխարհում թագավորեր երկաթը։ (Ակսել Բակունց)
Սեբաստիա՝ լրումն առնել (լուսնի մասին) ◆Լուսինկան թագավորեր է։ (Կարապետ Գաբիկյան)
(փխբ․) հոխորտալ, պարծենալ ◆Կարճ մարդը օրն օխտ հեղ կթագավորի: (Կարապետ Գաբիկյան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
