խոր հառանչանք արձակել, հոգոց հանել ◆Մի հառաչ դուրս եկավ աչքերս աղբրականների հետ գնացին, մղկտում եմ, հեծկլտում եմ, թառաչում եմ: (Պերճ Պռոշյան)
փնչալ, հևալ ◆Նորաբողբոջ բուրժուազիան կուշտ ճաշից հետո իր ճարպոտ վորովայնը զովացնում էր թառանչելով ու բղկոց տալով։ (Շիրվանզադե)◆Սուլելով ու թառաչելով… անցավ շոգեկառք։ (Շիրվանզադե)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
