բարոյա-էթիկական (արժանապատվություն, բարոյականության և այլն) այն սկզբունքների ամբողջությունը, որոնցով մարդը ղեկավարում է իր հասարակական և անհատկան կյանքի վարքագծում ◆պատվի գործ, պատվով երդվել
արժանիքների, վաստակների և այլնի համար մեկի վայելած հարգանք, ընդհանուր ճանաչում, հեղինակություն ◆Նրա պատիվը մեծ է կոլխոզի մեջ։(Նաիրի Զարյան)
բարի անուն, համբավ, հռչակ ◆գործարանային մակնիշի պատիվ, Գործարանի նոր արտադրանքը նոր պատվի և գնահատանքի է արժանացել։
արժանապատվության զգացում, պատվազգացություն ◆Կային ուսանողներ, որոնց համար գերագույնը միայն պատիվն էր։(Ակսել Բակունց)
բարոյական անբասիրություն, անարատություն, անմեողություն (առավել կանանց մասին) ◆Շուշանիկի պատիվն անխախտ է։(Շիրվանզադե)
պարծանք, պարծանքի առարկա ◆Խիզախությամբ ու հնարագիտությամբ նա շատ շուտով դարձավ գյուղի սիրելին, գյուղի պատիվը:
փառք, հարգանք, հարգանքի, փառաբանության արտահայտություն, դրսևորում ◆Բոլորը նրան պատիվ են ցույց տալիս, «պատիվ հերոսին» գոռում
պատվանշան, պատվավոր կոչում և այլն, որ շնորհվում է մեկին, իր վաստակների համար ◆Պարանոցին կրում էր նույնպես գոհարազարդ մանյակը, որից քարշ էր ընկած արքայական լանջաց պատիվը(Մուրացան)
հյուրասիրություն (ճաշկերույթ և այլն) իբրև շնորհակալություն, հարգանքի և այլն արտահայտություն
մեկին (կառվարության ղեկավարին, դիվանագիտական բարձրաստիճան անձանց, հրամանատարներին և այլն) մեծարելու, մեծարանքով ողջունելու արարողություն
թասիբը պահել՝ քաշել մեկի - մեկի պատիվը պաշտպանել, յուրայինին պաշտպանել օտարից ◆Ուրուր թասիբ քիշիցեք: (Էմինյան ազգագրական ժողովածու)◆Բավական է մի մարդ վնասի կամ անպատվի ֆաթի խանի տղաներից մեկին, ամբողջ ցեղի անդամները թասիբը կքաշեն: Բաբկ
թասիբի ընկնել - պատվի խնդիր դարձնել, իր ասածը առաջ տանել կամ մի բան անպայման անել ուզենալ (իր պատիվը պաշտպանված լինելու համար) ◆[Գրիգորը] վրիպեց։ Վրիպեց նաև երկրորդ անգամ։ Ու դրանից զայրացավ, «Թասիբի ընկավ». ո՜նց թե հորթարածների հռչակավոր պետը չկարողանա քար նետե՞լ։ (Վախթանգ Անանյան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
