մի բան ինքն իր վրա պտտեցնելով գետնի վրա շարժվել, գլորելով շարժել ◆Կը թավալեր արևն իր գունդն ոսկյա։ (Ռուբեն Սևակ)◆Մեկը պաշտպան կեցած լուր հավատո հիմունքներուն, մի ուրիշը թավալել կուզե նորա հիմնաքարը։ (Ջիվանի)
ցած նետել, վայր գցել, տապալել ◆Հայերի նետերը… հետևում էին նրանց և թավալում շատերին ավազուտի մեջ։ (Մուրացան)◆Նա բռնեց մեկի ոտներից և թավալեց գետնին։ (Շիրվանզադե)
հոսեցնել ◆Եվ թավալում է առուն ալյակներ դեպի մեծ ծովը։ Հովհաննես Հովհաննիսյան◆Կարկաչահոս աղբյուրն այնտեղ թավալում է մարգարիտ։ Շահազիզ
թավալվել ◆(Պեգասը) անհոգությամբ խմելիս է եղել նույն աղբյուրի ջրից կամ թավալելիս փափուկ կանաչկուտի վրա։ (Ղազարոս Աղայան)
պտտվել, շրջան գործել ◆Արևի գունդը, վաղ առավոտից մինչև ուշ երեկո թավալում է մեր անամպ կապուտ երկնքում։ (Անահիտ Սահինյան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
