թավալել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ թաւալել

վանկեր՝ թա•վա•լել 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Մակբայ

  1. մի բան ինքն իր վրա պտտեցնելով գետնի վրա շարժվել, գլորելով շարժել ◆ Կը թավալեր արևն իր գունդն ոսկյա։ (Ռուբեն Սևակ) ◆ Մեկը պաշտպան կեցած լուր հավատո հիմունքներուն, մի ուրիշը թավալել կուզե նորա հիմնաքարը։ (Ջիվանի)
  2. ցած նետել, վայր գցել, տապալել ◆ Հայերի նետերը… հետևում էին նրանց և թավալում շատերին ավազուտի մեջ։ (Մուրացան) ◆ Նա բռնեց մեկի ոտներից և թավալեց գետնին։ (Շիրվանզադե)
  3. հոսեցնել ◆ Եվ թավալում է առուն ալյակներ դեպի մեծ ծովը։ Հովհաննես Հովհաննիսյան ◆ Կարկաչահոս աղբյուրն այնտեղ թավալում է մարգարիտ։ Շահազիզ
  4. թավալվել ◆ (Պեգասը) անհոգությամբ խմելիս է եղել նույն աղբյուրի ջրից կամ թավալելիս փափուկ կանաչկուտի վրա։ (Ղազարոս Աղայան)
  5. պտտվել, շրջան գործել ◆ Արևի գունդը, վաղ առավոտից մինչև ուշ երեկո թավալում է մեր անամպ կապուտ երկնքում։ (Անահիտ Սահինյան)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. գլորել, շրջել, գլդորել (գվռ․), թավալ անել, թավալ տալ
  2. տե՛ս տապալել

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]