(ած․)(մկբ․) մի թզի չափով, թզաչափ տարածություն, փոքրիկ՝ չնչին տարածություն ◆Ամեն անգամ, երբ այդպիսի բամբաչաներ եմ ուտում, բոյս մի թիզ կարճանում է, կարծես գետինն է մտնում: (Րաֆֆի)◆Անփոփոխ մնացել էր միայն նրա երևելի վարտիքը, որ իր սովորական տեղից... մի թիզ բարձրության վրա էր կանգնած: (Րաֆֆի)◆Դաշտ և անտառ գյուղի ճամփան ծածկվել են մի թիզ ձյունով: Հովհաննես Թումանյան
(փխբ․) կիստ կարճ, շատ փոքրիկ, աննշան ◆Բայց ինչ տեսներ իր այն մի թիզ բոյով: Եղիշե Չարենց
(փխբ․) չափազանց քիչ տարածություն ունեցող ◆Գեղի ծերին ուներ մի տուն, երկու թիզ հող վարելատեղ: Եղիշե Չարենց
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։