թիկունքով հենվել մի բանի, թիկն տալ ◆Ասավ, թեթև թիկնեց լանջիս, փակեց աչերն աստղավառ։ Հովհաննես Թումանյան, ◆Նա թիկնեց աշտարակի հենասյանը։ (Մամուլ)
թևը՝ կուռ դիմհար անելով հենվել, կռթնել ◆Տղաները թուղթ էին խաղում կանաչներին թիկնած։ (Անահիտ Սահինյան)
թեքվելով գետնին հենվել, գետնին հենված թեք դրությամբ մնալ, թեքվել (փխբ․)◆Հինգ հարյուր տարի ապրել եմ կանգնած, էդքան էլ կապրեմ դեռ էսպես՝ թիկնած։ Հովհաննես Թումանյան
հենվել, ապավինել, զորավիգ ունենալ (փխբ․)◆(Նրան) հաջողվեց հիմք դնել նոր վասալական պետության, մի պահ թիկնելով սելջուկների պաշտպանությանը։
մեջք մեջքի տալով հենվել իրար
միմյանց ետևից կանգնել՝ բարձրանալ, սարաեր, սարեր թիկնած իրար (փխբ․)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։