թրծել ◆Նարնց փոխարեն մնացել են մոխիր ու թրծված կարմիր աղյուսներ։ ◆Հայրենի կավից թրծված մի համեստ կճուճ էր դա։ (Վահրամ Փափազյան)
մարմնապես կոփվել, ամրանալ ◆Դրանք կռիվներում և զորական արշավանքներում թրծված ու կոփված մարտիկներ էին, բոլորն էլ արևառ։ Դերենիկ Դեմիրճյան◆Ինքն արդեն թրծված է մարտի բոցերում։ Սերո Խանզադյան
հոգեպես կոփվել ◆Մի աներևույթ սահման կա անգամ նույն բոցով թրծված մեր այսքան մոտիկ սրտերի միջև։ Համո Սահյան
արևահար դառնալ, սևանալ ◆Դուք տեսեք նրանց փափլիկ, կարմրավուն թշերը, որ արևահար լինելուց թրծվել, բրոնզագույն են դարձել։ (Մամուլ)
ձևավորվել, կերպարվել ◆Պոեմում ստեղծվել է հասարակական այն միջավայրը, որտեղ… թրծվում է հայ մեղեդիների կախարդիչ կերտողի՝ Կոմիտասի կերպարը։ (Մամուլ)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
