իզուր

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ ի•զուր 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Բայ

  1. ապարդյուն կերպով, առանց ցանկացած արդյունքին հասնելու ◆ Խնձորենու տակ իզուր փնտրեցի թաշկինակս: (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Իզուր կանցնի թե քո աղաչանքը և թե խնդիրքը:
  2. անտեղի, ավելորդ տեղը, անհարկի ◆ Մարդիկ որ կարծես իզուր են կրում կոչումը մարդու: Եղիշե Չարենց ◆ Սխալվում ենք, այդ անունը իզուր են կպցրել մեզ: (Րաֆֆի) ◆ Աթա ապերն այդ խոսքն իզուր ասաց: (Ակսել Բակունց)
  3. ոչ իրավացիորեն, հանիրավի ◆ Էնքան իզուր հաց ուտող կա: (Ակսել Բակունց)
  4. աննպատակ կերպով, չպատճառաբանված, որևէ նպատակով կամ բանական պատճառով չհիմնավորված

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. զուր, ապարդյուն, վայրապար, ընդունայն
  2. (հնց․) ընդվայր, տարապարտ, տարապարտուց

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. Իզուր տեղը - նույնն է՝ իզուր ◆ Իզուր տեղը մայրիկը իրեն կգցի նրա առաջ: Դերենիկ Դեմիրճյան ◆ Ինչու իզուր տեղը մեռնել: (Րաֆֆի)

Աղբյուրներ[խմբագրել]