լեզվագիտություն
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [lɛzvɑɡitutʰˈjun]
Դասական ուղղագրութեամբ՝ լեզուագիտութիւն
վանկեր՝ լեզ•վա•գի•տութ•յուն
Ստուգաբանություն
[խմբագրել]Գոյական
- լեզվագետ լինելը, լեզվագետի ունակությունը ◆ Բառի իմսատային նշանակության վրա ուշադրություն է սեվեռում լեզվագիտության այն ճյուղը, որը կոչվում է իմաստաբանություն։ (Դասագիրք) ◆ Աբիսողում աղա երևելի վաճառականն… յուր լեզվագիտությամբ և վաճառականական հմտությամբ ծանոթ է։ Հակոբ Պարոնյան ◆ Երկուսի ուժերը լեզվագիտության բավական չքին լինի զգացվող մեծ կարիքը լրացնելու համար։ (Լեո)
- շատ լեզուների իմացում
- տե՛ս լեզվաբանություն
Հոմանիշներ
[խմբագրել]- լեզվախոսություն
- տե՛ս լեզվաբանություն
Արտահայտություններ
[խմբագրել]Բաղադրյալ բառեր | |
Թարգմանություններ | |
|
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
- Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
- Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
- Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
- Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։