հեղուկ, հեղուկային ◆Արդեն լսում է լույծ ալիքների տամուկ օրորներում։Եղիշե Չարենց◆Ալիք մը անհնարին մոլեգնությամբ գրկեց բարձրացուց մակույկն իր լույծ կուրծքին վրա։(Գրիգոր Զոհրապ)
հեղուկանման, հեղուկին նմանվող ◆Մեղմով կը տեղա լույծ անձրևակերպ սահանքն իմ լույսին։(Միսաք Մեծարենց)◆(Աղավնիները) պոչերն աղեղնաձև բացած քչքչում են, վիզերը հարատև շարժման մեջ ջրի նման շարժուն, այնքան թեթև, դարձդարձիկ ու լույծ։(Վահան Թոթովենց)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
