Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ լու•սա•ժ(ը)•պիտ
լուսավոր, պայշառ ժպիտով ◆ Եվ երդվելով կռվում էր նա լուսաժպիտ ու ահարկու։ Եղիշե Չարենց
լույսով ժպտացող, պայծառորեն վառվող ◆ Լուսաժպիտ ◆ Լուսաժպիտ մոմեր վառելու համար… սա առտուն ըլլայի ես։ (Միսաք Մեծարենց)
վառ ու պայծառ, լուսապայծառ ◆ Լուսաժպիտ աղջիկ Եղիշե Չարենց
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
