խաղացնել
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [χɑʁɑt͡sʰˈnɛl]
Դասական ուղղագրութեամբ՝ վանկեր՝ խա•ղաց•նել
Ստուգաբանություն
[խմբագրել]Բայ
- խաղալ տալ
- խաղով զբաղեցնել մեկին ◆ Երեխային տար այգի խաղացրու:
- պարել տալ, պարեցնել ◆ Թորիկին հետաքրքրում էր ամեն բան՝արջ էին խաղացնում՝ դիտում էր։ (Վահան Թոթովենց)
- որևէ բան ձեռքի մեջ անընդատ շարժել՝պտտեցնել, վերցնել-դնել ◆ Ազնվականն այս անգամ առանց խոսք ասելու ձողը խաղացրեց գլխի վերևը։ (Ավետիք Իսահակյան)
- ձեռքերի վրա թռցնել
- զինվորական վարժություններ տալ ◆ Տղերքին տարել են մի ամսով խաղացնելու:
- այս կողմ, այն կողմ վազեցնել՝ քշել ◆ Էստեղ է նա գալու՝ խաղացնի իր ձին թևավոր։ Հովհաննես Թումանյան ◆ Խաղացրին, վարժեցրին, և մի կերպ հասկացան նժույգների բնույթը։ Դերենիկ Դեմիրճյան
- խաբխբել ◆ Էլ ինչ ես մարդուն խաղացնում, մի անգամից տուր վերջացրու։
- թրթռացնել ◆ Ցոլակը կայտառ վրնջում է, խաղացնում ականջները։ (Ակսել Բակունց)
- իր ուզած ձևով շարժել՝ վարել, խաղալիք դարձնել ◆ Մենք պետք է կյանք ստեղծենք, ոչ թե կյանքը մեզ խաղացնի: Հովհաննես Թումանյան
- ձեռք առնել, ծաղրել
- որևէ բան տեղաշարժ անել, շարժել ◆ Քարը խաղացրու տեղից։
- հնարավոր ու ճարպիկ խաղ ցուցադրել ◆ Գնդակը խաղացնելով պաշտպաններից անցկացրեց և հարվածեց ցանցի մեջ։
- մարմի որոշ մասեր շարժել
- չարչարել, լլկել ◆ Որքան են մարդկության մտքերը խաղացրել ստեղծագործությունները, գյուտերը։
- թռցնել ◆ Մենք մի հարևան ունեինք, որ աղավնի էր խաղացնում: (Վահան Թոթովենց)
Հոմանիշներ
[խմբագրել]Արտահայտություններ
[խմբագրել]| Բաղադրյալ բառեր | |
Թարգմանություններ
[խմբագրել]Թարգմանություն
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
- Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
- Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
- Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
- Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։