խայթոցով ծակել, խոցել, վիրավորել ◆Օձը սիրում է խայթել մարդու կրունկը։
կծել ատամով ծակել, խոցել (օձի)
ծակոտել, ծածկել ◆Փշերը խայթում են:
հոգեկան ցավ, վիրավորանք պատճառել (փխբ․)◆«Իմ թագավորությունը չարժե երիտասարդ հովվի կրակե մի համբույրին»։ Այս միտքը օձի պես սողաց նրա գլխով, թույնով խայթեց նրա սիրտը։ (Ավետիք Իսահակյան)◆Ու կխայթե իմ հոգիս պարապն այս հոծ կապույտին։ (Միսաք Մեծարենց)
սուր, կծու խոսք ասել (փխբ․)◆Ժամանակին հասաք, տյարք, ամեն ինչ քայքայվել էր, - ասաց նա խայթելով Դենշապուհին։ Դերենիկ Դեմիրճյան◆Նորից հնչեց նրա հեգնոտ ծիծաղը, որով տիկին Էլոիզը ուզում էր խայթել նրան։ (Ակսել Բակունց)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
