խառնվածք

Վիքիբառարան-ից

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

Վանկեր՝ խառ•ն(ը)•վածք 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. խառնելու եղանակը՝ չափը
  2. մարդու հոգեկան կերտվածքը, որ արտահայտվում Է նրա զգացմունքայնությամբ, եռանդով, գործունեությամբ ◆ Միջին տարիքի մարդ էր նա տաք խառնվածքի տեր: (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Խառնվածքի թուլությունը նրա դյուցազնական մեծությունը թունավորեց: (Մուրացան)
  3. անձ, որ ունի այդ հոգեկան որոշ հատկանիշների ամբողջությունը ◆ Նրանք երկու հակադիր խառնվածքներ են:

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. խառնուրդ, բաղադրություն

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]