խեղդիչ, խեղդող, հեղձուցիչ ◆Խեղդուկ հոտը, գլուխ ճաքեցնող հոտը հարկադրհեցին կնոջը դուրս գալ։ (Լեո)
ծանրացած, շնչառության համար ծանր (օդի մասին) ◆Խեղդուկ է օդը, ժամերը ձանձրալի։ Հովհաննես Թումանյան◆Այդ խեղդուկը առաջ էր գալիս մարմնի ինքն իրեն ճնշելուց։ Դերենիկ Դեմիրճյան
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
