ծանր լսել, լսողությունը թուլանալ ◆Մարդկ մնում են անհամբույր և խլանում են կանչիս։Հովհաննես Թումանյան◆Հայող որդիք խլացած են, լսել չկամին քո օրոր։Ռափայել Պատկանյան◆Նրա քնարի տխուր հնչյունները խլացան։(Րաֆֆի)◆Նրա աղաղակը խլանում էր չարադախում ոռնացող քամու մեջ։(Նաիրի Զարյան)◆Ձայները հետզհետե խլանալով լռեցին։(Նար-Դոս)
◆Հայերենում ր-ից հետո ձ-ն խլանում է։
◆Ձենը խլանում է, էնպես, ինչպես եփե մատդ սեղմես զրնգող ամանին, ձենը խլանա։Հովհաննես Թումանյան
◆Ամենայն զգացում խլացել էր մռնչացող վրեժի զգացումով։(Անահիտ Սահինյան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
