Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ խ(ը)ղ•ճա•լի
խղճալու արժանի, խեղճ, ողորմելի, խղճալի վիճակ ◆ Այնտեղ կանգնած էր ներս ընկած կրծքով խղճալի
խեղճություն արտահայտող, խղճի՝ կարեկցանքի զգացումով տոգորված ◆ Խղճալի (Րաֆֆի)
◆ Գարեգին սկսավ պատմել տոքտյորին յուր խղճալի Տիգրան Կամսարական ◆ Նրանց արտաքին տեսքը… խղճալի (Ակսել Բակունց) ◆ Կուչ էր գալի խղճալի Հովհաննես Թումանյան
ողորմելի, արգահատելի, ողբալի, խեղճ, խղճական
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
