խղճալի

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ խ(ը)ղ•ճա•լի 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Ածական

  1. խղճալու արժանի, խեղճ, ողորմելի, խղճալի վիճակ ◆ Այնտեղ կանգնած էր ներս ընկած կրծքով խղճալի մի մարդ։
  2. խեղճություն արտահայտող, խղճի՝ կարեկցանքի զգացումով տոգորված ◆ Խղճալի ձայնը միշտ մնում էր յուր կուրծքի մեջ խեղդված։ (Րաֆֆի)
  3. ◆ Գարեգին սկսավ պատմել տոքտյորին յուր խղճալի պատմությունը։ Տիգրան Կամսարական
  4. ◆ Նրանց արտաքին տեսքը… խղճալի է։ (Ակսել Բակունց)
  5. ◆ Կուչ էր գալի խղճալի, օջախի շուրջը օտարի։ Հովհաննես Թումանյան

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. ողորմելի, արգահատելի, ողբալի, խեղճ, խղճական

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]