խոլ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ խօլ

վանկեր՝ խոլ 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Թերևս բնիկ հնդեվրոպական՝ *khəu-l-` *skēu-(t)- «կտրել, անջատել, քերել, քրքրել» արմատից. հմմտ. հին հնդկերեն skānti «խառնում է, քրքրում է», լիտվերեն kiâuras «ծակոտկեն», միջին վերին գերմաներեն schiel «բեկոր»։ Իմաստով մոտ է *(s)k(h)el- «ծռել» արմատից ծագող խեղ, խուլ բառերի հետ, բայց հնչյունական առումով ունի այլ ձայնավորում։

Ածական

  1. կատաղի, մոլեգին ◆ Վագրը մռնչաց խոլ զարհուրիկ։ (Ավետիք Իսահակյան)
  2. բուռն, ուժգին ◆ Խոլ բաղձանք մւ զիս առաջ կուզեր։ ԶՍ ◆ Խոլ մրրկվեց սիրտն ու հոգին։ (Ավետիք Իսահակյան)
  3. կոպիտ, կոշտ, խժալուր ◆ Նրանց խոլ բարբառից սարսափած են։ (Ավետիք Իսահակյան)
  4. խիստ վարար, հորդառատ ◆ Վարում խշշում է խոլ Որոտանը, Ափերով տալիս ավազ ու ջուր։ (Հրաչյա Աճառյան)
  5. խոշոր, տգեղ, այլանդակ ◆ Ու խոլ պատկերներ տգեղ, այլանդակ ձանրաշարժ եկան Սաքոյի դիմաց։ Հովհաննես Թումանյան
  6. վայրի, լեռնոտ, անանցանելի ◆ Սասնա աշխարհը խոլ ու դաժան։ (Ավետիք Իսահակյան)
  7. անմիտ, խենթ, գիժ ◆ Չքավորությունը միացած է խոլ խավարի հետ։ (Նար-Դոս) ◆ Ահա նոսրացավ խոլ աղջամուղջի անթափանց խավարը։ (Շուշանիկ Կուրղինյան)
  8. թանձր, համատարած ◆ Անոնց զվարթ ու խոլ կյանքը… հեգնություն մը թվեցավ։ (Գրիգոր Զոհրապ)
  9. զեխ, ցոփ ◆ Ընդվզումի ու խոլ եթիվարումների պահ։ (Մուրացան)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. խենթ։
  2. տգեղ։

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]