Դասական ուղղագրութեամբ՝ խօսուն
վանկեր ՝ խո•սուն
ասող-խոսող, խոսել սիրող
խոսելու ունակություն ունեցող, խոսող
խոսք ու բառեր պարունակող
նվագուն, լավ հնչող ◆ թաղի խոսուն (փխբ․)
արտահայտչությամբ օժտված, արտահայտիչ, կենդանի ◆ խոսուն (փխբ․)
բորբոքուն, եռուն ◆ Վերջ դիր խոսուն իմ կրքին։ (փխբ․)
որևէ բանի արտահայտությունը հանդիսացող, պերճախոս, ցայտուն ◆ խոսուն (փխբ․)
խոխոջացող, կարկաչող (փխբ․)
փաստացի, իրական
տե՛ս զրուցասեր
պերճախոս ցայտուն
ճարտարախոս
նվագուն
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
