խոստանալ

Վիքիբառարան-ից

Դասական ուղղագրութեամբ՝

Վանկեր՝ խոս•տա•նալ 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Բայ

  1. խոսք տալ մի բան անելու՝ տալու՝ հայտնելու ևն ◆ Խոստացիր նրան իմ ոսկի գահը խոստացիր նրան ամեն, ամեն բան ինչ որ կարող է խոստանալ շահը, երկրակալ շահ` իր սիրած կնկան: (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Գեղեցկուհին խոստանում է Միքայելին փաղչել նրա հետ արտասահման: (Շիրվանզադե)
  2. (փոխաբերական) գուշակել, հույս՝ ակնկալություն՝ սպասում ներշնչել, կանխագուշակել: Գարնանային առավոտը խոստանում Էր լավ օր (Ա. Բակունց) ◆ Մի հաստ ու պինդ տղա էր Կալոն, որի ամուր կազմվածքը խոստանում էր ամուր մարմնական զորություն: (Րաֆֆի) ◆ Գարունը խոստանում էր առատ բերք: (Ակսել Բակունց) ◆ Մի`թե այդ բարոյական կովի հետևանքը ահա մի պայծառ ու ամենագեղեցիկ հույսեր խոստացող առավոտ չէ: (Նար-Դոս) ◆ Երանություն էր խոստացել հույսս ինձ, բայց չգտա նրան կյանքի մեջ: (Հովհաննես Թումանյան)
  3. ուխտել, ուխտ անել ◆ խոստացած մատաղը պիտի անեմ: (Ակսել Բակունց)
  4. հանձն առնել, ստանձնել ◆ Կաթողիկոսը արդեն...այդպիսի մի առիթ է որոնում խոստացած վտանգավոր քայլից ետ կանգնելու: (Մուրացան)
  5. (հազվադեպ, հնացած) բարեմաղթել ◆ Ամեն կողմից ինձ հաջողություն էին խոստանում միտքս իրագործելու: (Նար-Դոս)
  6. նշանակել, նախատեսել, պայմանավորվել ◆ Մտածում են էնպես անեն,որ իրենց փոքր քույրը խոստացած ժամին ուշանա: (Հովհաննես Թումանյան)
  7. սպասվել ◆ Այժմ ընթերցողին եմ թողնում եզրակացրել, թե որպոսզի ապագա է խոստանում հայ երիտասարդությանը (Րաֆֆի) ◆ Միայն Թովմաս էֆենդին այնպես էր սարքել գործը,որ նրան շատ հաջողություն էր խոստանում: (Րաֆֆի) ◆ Միթե այս օրիորդի ձեռքն էիք խոստանում: (Մուրացան)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. խոսք տալ. պարտավորվել, ուխտել, շաքար կոտրել (բրբ-)
  2. Հուսադրել, հույս տալ

Արտահայտություններ[խմբագրել]