խոսք տալ մի բան անելու՝ տալու՝ հայտնելու ևն ◆Խոստացիր նրան իմ ոսկի գահը, խոստացիր նրան ամեն, ամեն բան, ինչ որ կարող է խոստանալ շահը, երկրակալ շահ` իր սիրած կնկան։ Հովհաննես Թումանյան◆Գեղեցկուհին խոստանում է Միքայելին փաղչել նրա հետ արտասահման։ (Շիրվանզադե)
(փոխաբերական) գուշակել, հույս՝ ակնկալություն՝ սպասում ներշնչել, կանխագուշակել։ ◆Մի հաստ ու պինդ տղա էր Կալոն, որի ամուր կազմվածքը խոստանում էր ամուր մարմնական զորություն։ (Րաֆֆի)◆Գարունը խոստանում էր առատ բերք։ (Ակսել Բակունց)◆Մի՞թե այդ բարոյական կովի հետևանքը ահա մի պայծառ ու ամենագեղեցիկ հույսեր խոստացող առավոտ չէ։ (Նար-Դոս)◆Երանություն էր խոստացել հույսս ինձ, բայց չգտա նրան կյանքի մեջ։ Հովհաննես Թումանյան
ուխտել, ուխտ անել ◆Խոստացած մատաղը պիտի անեմ։ (Ակսել Բակունց)
հանձն առնել, ստանձնել ◆Կաթողիկոսը արդեն… այդպիսի մի առիթ է որոնում խոստացած վտանգավոր քայլից ետ կանգնելու։ (Մուրացան)
(հազվադեպ, հնացած) բարեմաղթել ◆Ամեն կողմից ինձ հաջողություն էին խոստանում միտքս իրագործելու։ (Նար-Դոս)
նշանակել, նախատեսել, պայմանավորվել ◆Մտածում են էնպես անեն, որ իրենց փոքր քույրը խոստացած ժամից ուշանա։ Հովհաննես Թումանյան
սպասվել ◆Այժմ ընթերցողին եմ թողնում եզրակացնել, թե որպիսի ապագա է խոստանում հայ երիտասարդությանը (Րաֆֆի)◆Միայն Թովմաս էֆենդին այնպես էր սարքել գործը, որ նրան շատ հաջողություն էր խոստանում: (Րաֆֆի)◆Միթե այս օրիորդի ձեռքն էիք խոստանում: (Մուրացան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
