Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ խու•ժել՝
արշավել, հարձակում գործելով մտնել մի երկիր՝ գավառ և այլն, ներխուժել ◆ Հորդանները խուժել (Վահան Տերյան)
թափով ընդառաջ գնալ մեկին, դիմել դեպի մի տեղ ◆ Քաղաքացիները խուժեցին Դերենիկ Դեմիրճյան
(փխբ․) ◆ Խառնաշփոթ մտքերը խուժեցին (փխբ․) ◆ Ջրանցքի փլվածքից ջուրը խուժում էր (փխբ․) ◆ Երկար ծամերը խուժել են (փխբ․) ◆ Ծուխը երկինք է խուժում Սարմեն տե՛ս ներխուժել
արշավել, ասպատակել, հարձակվել, ներխուժել, խոյանալ, գրոհել, խուժանավարել (հզվդ․)
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
