Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ ծ(ը)•վալ
ծվոց հանել (թռչունների մասին) ◆ Ափսո՜ս, ափսո՜ս, ծվաց Հովհաննես Թումանյան
(փխբ․) ◆ Երեխան հազիվ ծվում ճչալ, ծղրտալ ◆ Մարիամի մազերից այնպես սաստիկ ձիկ տվավ, որ խեղճ աղջիկը ծվաց: (Րաֆֆի)
նույնն է՝ ծվվալ
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
