կապար

Հայերեն

• ՄՀԱ՝ [kɑˈpɑɾ]

Դասական ուղղագրութեամբ՝ կապար վանկեր՝ կա•պար  Բուն հնդեվրոպական արմատից, համեմատել լատիներեն Capparis.

Ստուգաբանություն

Փոխառություն՝ ասորերեն qapār կամ իրանական *kapar. ավելի քիչ հավանական է հունարեն καππαρις, որ ունի կրկնակ π: Կապպար ձևը ծագում է արաբերեն qabbār ձևից։ Հյուբշմանը համարում է հունարենից, Աճառյանը՝ ասորերենից կամ պահլավերենից։

Գոյական

1. (աշխգր․) քիմիական տարր (Pb), կապտամոխրագույն ծանր, փափուկ, կռելի մետաղ, արճիճ ◆ (Պարիսպներն ու աշտարակները) շինված էին կոփված ու հղկված խանձաքար ժայռերից և ամրացրած կապարով ու երկաթով: (Մուրացան)
2. (փխբ․) ծանրություն, ճնշող վիճակ ◆ Ուսերիս վրա նահանջի կապարն / Ու ճամփաների կծիկը փոշոտ պահակում էի: Վահագն Դավթյան
3. հրազենի գնդակ ◆ Սատկե և թող լմննա ամեն ինչ, քաշե կապարը գանգիդ ու պրծավ: Գեղամ Սևան

Հոմանիշներ

1. արճիճ
2. տե՛ս գնդակ

Արտահայտություններ

1. կապար դառնալ - կապարի գույն ստանալ, մթնել ◆ Մութ գիշեր է, երկինքը կապար է դարձել, անձրևը առատ ու հոսանուտ իջնում է: Վրթանես Փափազյան
2. կապարի նման ծանրանալ - սաստիկ ճնշել, խիստ մտահոգություն պատճառել

Թարգմանություններ
անգլերեն՝ lead, weight, heaviness, depression, bullet գերմաներեն՝ դանիերեն՝ թուրքերեն՝ իսպաներեն՝ իտալերեն՝ հոլանդերեն՝ հունարեն՝ շվեդերեն՝ պորտուգալերեն՝ ռուսերեն՝ свине́ц (ru) ‎(svinéc) վրացերեն՝ ֆրանսերեն՝

Գոյական

1. (բսբ․) կապարազգիների ընտանիքին պատկանող թփանման, գետնատարած ճյուղերով հաավային բույս, կորաք
2. այդ բույսի թթու դրած ծաղկափնջերը, որպես համեմունք
3. (խոհր․) օգտագործում են թթու կամ աղ դրած, աղցաններ, ձկնեղեն, մսեղեն կերակուրներ համեմելու, նաև պահածոյացվում է

Հոմանիշներ

1. կապառ, կապարենի, կորաք, խաշ, հաբակ, բենեկուհի
2. տե՛ս կապրցախ

Արտահայտություններ

Բաղադրյալ բառեր
կապարազգի կապարախոտ կապարասի կապարենի կապարցախ

Թարգմանություններ
անգլերեն՝ caper, caper shrub, caper bush, capparis գերմաներեն՝ դանիերեն՝ թուրքերեն՝ իսպաներեն՝ իտալերեն՝ հոլանդերեն՝ հունարեն՝ շվեդերեն՝ պորտուգալերեն՝ ռուսերեն՝ плю́мбум (ru) ‎(pljúmbum), каперс (ru) ‎(kapers) վրացերեն՝ ֆրանսերեն՝

Աղբյուրներ

• Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
• Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
• Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
• Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
• Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։

• Գրգեարյան Հ․Ղ․, Հարությունյան Ն․Մ․, Տնտեսական աշխարհագրության տեղեկատու բառարան (խմբ. Ավագյան Գ․Ե․), Երևան, ««Լույս» հրատարակչություն», 1982 — 408 էջ։
• Սերգեյ Ավագյան, Հայերեն-անգլերեն-ռուսերեն խոհարարական բացատրական բառարան, Երևան, «ԴԱԼԼ», 2009 — 240 էջ։